Δημοψήφισμα 2015 και η μαύρη Προπαγάνδα του «Το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ»

ΟΧΙ 2015 ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ - ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 2015

Εκείνο το δημοψήφισμα οδήγησε σε:

  • Το παλιό προγράμμα προέβλεπε λιτότητα 16% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και φυσικά χρέος 195%, δημοσιονομικό κενό 80δις και 12δις «αδιευκρίνιστα μέτρα» και το Ταμείο Σοιμπλε.
  • Αυτή ήταν η βόμβα που είχαν αφήσει στα θεμέλια της χώρας στο σχέδιο της αριστερής παρένθεσης ΓΑΠ-Παπαδήμος-Σαμαράς.
  • Μέχρι το τέλος Ιουνίου 2015 με τις διαπραγματεύσεις η λιτότητα που απαιτούσαν είχε πέσει στο 9.5%.
  • ΣΥΝΟΛΙΚΗ λιτότητα 1.5% μέχρι το 2017. Συγκεκριμένα 2015: 0% > 2016: 0.5% > 2017: 1%
  • Εφερε επιτελούς Ρυθμισμένο χρέος που ξεκίνησε να πληρώνεται πρόωρατο ΔΝΤ,
  • Ανάπτυξη για 12 συνεχόμενα τρίμηνα
  • Την ανεργία να μειώνεται κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες και
  • Τα 37 δισ. ευρώ απόθεμα στα δημόσια ταμεία. 

Ο Αλέξης ήταν με το περηφανο ΟΧΙ του 68% και Κυριάκος, Φώφη με το θλιβερό 32%!

Δυο άρθρα που εξηγούν αναλυτικά: 

Μετά το BREXIT , τελείωσε και το δήθεν επιχείρημα «Το Όχι που έγινε Ναι»

Αυγερινός Χατζηχρυσός 25/6/2016

Βλέποντας το μίσος και την οργή που δείχνουν προς το Βρετανικό λαό ΕΕ, Γύπες των Αγορών και η Γερμανία καταλαβαίνουμε σε τι θέση ήταν η Ελλαδα που πρώτη τόλμησε να σηκώσει κεφάλι στους Χρηματοσυμμορίτες (όπως τους αποκαλεί ο Ζουραρις)

Όταν απειλεί την Βρετανία ακόμη και το ΝΑΤΟ (εδώ) σκεφθείτε απέναντι σε ποιο Γολιάθ έδωσαν μάχη οι Έλληνες με το ΟΧΙ και με τι συσχετισμούς , ή μάλλον χωρίς κανένα…συσχετισμό δυνάμεων.

Ήταν η Ελλάδα, απέναντι σε όλους, που ύψωσε ανάστημα τον Ιανουάριο του 2015, καθημαγμένη μετά απο 5χρονια καταστροφής, χωρίς Ευρωπαίους συμμάχους (πχ ο ΣαμαροΡαχόι ήταν ακόμη παντοδύναμος), με μαύρη τρύπα 80δις δώρο από τον Παπανδρεου, με δις μέτρων υπογεγραμμένα απο τον Σαμάρα για να υπονομεύσει την ίδια του την χώρα φεύγοντας, την διαπλοκή να εχει εν εξελίξει σχέδιο κόκκινης προβιές και το χειρότερο την «ελληνική» αντιπολίτευση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ να βάζει πλάτη στον Σόιμπλε.

Ακόμη κι αυτή η πύρρειος νίκη του Σόιμπλε, με τα σημερινά δεδομένα φαντάζει ελληνικός θρίαμβος, γιατί μπορεί να χάρηκαν συγκυριακά οι Γερμανοί και οι φίλοι των Γερμανών στην Ελλάδα που ήταν και στην ατζέντα του Χριστοφοράκου (ύπαρχει μια λέξη γι αυτό αλλά τους ενοχλεί) το καλοκαίρι, αλλά είχε μπει το νερό στ’ αυλάκι.

Αν είχαν καταφέρει να πετάξουν την Ελλάδα και έριχναν τον Τσίπρα και τον Καμμένο ή οι ίδιοι είχαν αφήσει τις θέσεις τους από τα χαρακώματα, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί. Η Ελλάδα θα είχε επιστρέψει στον μεσαίωνα και θα γινόταν τρόπαιο στον τοίχο του Σόιμπλε για να αποτρέψει στο μέλλον τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να απαιτήσουν δικαιοσύνη.

Σήμερα η Γαλλία καίγεται από απεργίες, η Βρετανία ψήφισε έξοδο, οι Ποδεμένος ανεβαίνουν, στην Πορτογαλία γίνονται ζυμώσεις και ναι η Ευρώπη αλλάζει.

Κι αυτό είναι έργο των Ελλήνων και πάλι.

Το θέμα δεν είναι ποιος θα φύγει από την Ευρώπη, αλλά ποιος θα γίνει Ελλάδα, γιατί αν κάτι χαρακτηρίζει την Ευρώπη είναι οι αξίες του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας που κληροδότησε η Ελλάδα στον κόσμο.

«Το Όχι που έγινε Ναι» και άλλα παραμύθια

(Το άρθρο που ακολουθεί είναι γραμμένο πριν το BREXIT)

Του Αντώνη Σαχπεκίδη* 29/4/2016

Η δίχως όρια διαστρέβλωση της αλήθειας και η αδίστακτη χρήση ακραίων χαρακτηρισμών εκ μέρους των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, όπως και τα χαλκευμένα ψεύδη εις βάρος της κυβέρνησης, καταρρέουν το ένα μετά το άλλο, αυτά όμως, κόμματα και ΜΜΕ, απτόητα, όλο και κάτι «ανακαλύπτουν» ή, εν ανάγκη, εφευρίσκουν, σε μια λυσσαλέα επιχείρηση να διασωθούν αυτά τα ίδια. Κάθε τόσο η κυβέρνηση «πέφτει» («το Πάσχα», «τα Χριστούγεννα»…).

«Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται» και «ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του αναζητούν ελικόπτερα για να φύγουν»! Αν, τώρα, η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στις «διαπιστώσεις» ή στις προβλέψεις τους και τους διαψεύδει, τόσο το χειρότερο για την… πραγματικότητα! Στο μεταξύ, και ενώ η κυβέρνηση παλεύει ενάντια στους τζογαδόρους δανειστές της χώρας και στους εντός των τειχών υπονομευτές του εθνικού αγώνα επιβίωσης σε μια πολύμηνη και σκληρή διαπραγμάτευση, αυτοί που ποτέ δεν διαπραγματεύτηκαν πραγματικά, μιλούν για «δήθεν διαπραγμάτευση» και «σκηνικό διαπραγμάτευσης». Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν ό,τι μπορούν για να περιπέσουν στην έσχατη ανυποληψία.

Η δυστυχία είναι ότι σ’ αυτόν τον βρόμικο πόλεμο συμμετέχουν και άνθρωποι «ευυπόληπτοι» («Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ‘ξερα τι κάθαρμα ήσουν, τι κάλπικος παράς», Μανόλης Αναγνωστάκης), οι οποίοι θα έπρεπε να σέβονται στοιχειωδώς τους τίτλους και τα αξιώματα με τα οποία η πολιτεία τους τίμησε και ο λαός τα πληρώνει. Τι κι αν καθημερινά αποκαλύπτεται πως η διαφθορά και η σήψη έχουν τις τελευταίες δεκαετίες διεισδύσει σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής; Χορός δισεκατομμυρίων, όταν ο λαός καλούνταν να πληρώνει από το υστέρημά του για να καλύπτει το μεγάλο φαγοπότι.

Αξίζει, όμως, να σταθούμε ιδιαίτερα σ’ ένα σλόγκαν, «το Όχι που έγινε Ναι», γιατί πρόκειται για απολίτικη πλάνη ή για απάτη, που αναπαράγεται κάθε τόσο, προκειμένου να στηριχτεί κατηγορία για προδοσία του λαού και της εμπιστοσύνης που επανειλημμένα έδειξε στην κυβέρνηση. Ποιο «όχι» ακριβώς έγινε «ναι»; Τι ψήφισε ο λαός στο δημοψήφισμα; Μα, αυτό που έγραφε το ψηφοδέλτιο: να μη δεχτεί η κυβέρνηση την πρόταση Γιούνκερ. Τον ίδιο καιρό οι σφυγμομετρήσεις έδειχναν ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών ήταν -και εξακολουθεί να είναι- κατά της εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε. (Κι αν, βέβαια, ο λαός ήξερε τι ακριβώς θα πάθαινε σε μια τέτοια περίπτωση, υπέρ της «εξόδου» θα ήταν μόνο όσοι είχαν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό.) Και να μην ξεχνάμε τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του Γ. Βαρουφάκη, ότι η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφή για τη χώρα. Όλοι γνώριζαν ότι η δυναμική του δημοψηφίσματος θα χρησιμοποιούνταν για την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας.

Τι έπρεπε, λοιπόν, να κάνει ένας υπεύθυνος πρωθυπουργός ως εκπρόσωπος αυτού του λαού; «Να τα βροντήξει και να φύγει», όπως και καλόπιστοι ακόμα υποστηρίζουν; Αλλά πότε ο λαός έδωσε τέτοια εξουσιοδότηση στον πρωθυπουργό του, που θα σήμαινε έξοδο από την Ευρωζώνη και μάλλον και από την Ε.Ε.; Ποιος θα μπορούσε να αντέξει τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης; Πριν ο Αλ. Τσίπρας επιστρέψει από τις Βρυξέλλες στην Αθήνα, οι Έλληνες που είχαν καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες (αλλά όχι και οι μεγαλοκαταθέτες, που είχαν βγάλει τα συνήθως ύποπτα χρήματά τους στο εξωτερικό) θα έχαναν τις οικονομίες τους που θα είχαν κατασχεθεί από την πρώτη στιγμή. (Λίγες μέρες νωρίτερα κάποιοι δορυφόροι της Γερμανίας είχαν προειδοποιήσει για «άμεσα απαιτητό χρέος»), ενώ οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι μάταια θα περίμεναν τον μισθό ή τη σύνταξή τους έξω από τις κλειστές τράπεζες, και όλοι οι Έλληνες θα καταριόνταν την κυβέρνηση, περιμένοντας στις ουρές για την «ανθρωπιστική βοήθεια» που υποσχέθηκε ο… προνοητικός και φιλάνθρωπος κύριος Σόιμπλε!

Κι έπειτα, τι ψήφισε ο λαός στις εκλογές τον Σεπτέμβριο; Ξανάδωσε με την ίδια πλειοψηφία την εμπιστοσύνη του στον πρωθυπουργό του, εκτιμώντας την κατάσταση και συνακόλουθα επικυρώνοντας την πράγματι δυσβάστακτη συμφωνία, την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, υπερψήφισαν το καλοκαίρι και τα κόμματα που φωνάζουν τώρα πιο πολύ! Ποιο «όχι», λοιπόν, έγινε «ναι»; Ποιοι δικαιούνται να μιλάνε εξ ονόματος του λαού καλύτερα από τον ίδιο;

Εξάλλου, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, δεν ψήφισε ο λαός την Αριστερά από ξαφνική ιδεολογική μετάλλαξη∙ την ψήφισε, επειδή είδε κι απόειδε ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις, υπακούοντας στις εντολές των κυρίων τους, δεν νοιάζονταν παρά μόνο «για την πάρτη τους». Εξ ου και η δεύτερη, μετά την υπογραφή της κάκιστης «συμφωνίας» του Ιουλίου, ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, εξ ου και η μεγάλη ευθύνη της Αριστεράς έναντι του λαού, να μείνει και να παλέψει, μέχρι τέλους. Αν, ωστόσο, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί επιμείνουν στη σαδιστική συμπεριφορά τους απέναντι στην Ελλάδα, ο ελληνικός λαός είναι πάντα εδώ, για να πάρει, αν χρειαστεί, τη μεγάλη απόφαση. Και τότε όλοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στον λαό και την Ιστορία.

Κατά τα άλλα, πέρα από τις αναμφισβήτητα καλές προθέσεις τους, όσοι με οποιονδήποτε τρόπο διαφοροποιήθηκαν από τον κοινό αγώνα, προσφέρουν αρνητικές υπηρεσίες στον λαό για τον οποίο υποτίθεται ότι νοιάζονται, και ρίχνουν νερό στον μύλο της αντίδρασης, με την οποία -πώς δεν το βλέπουν;- στην πράξη συμπλέουν, πυροβολώντας με απίστευτη εμπάθεια την κυβέρνηση. Τώρα που δίνεται η μάχη των μαχών, μετά από δεκαετίες αγώνων σε αυτήν τη χώρα, την ώρα που πρέπει «να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση», να αλωθεί το κράτος της ανομίας και της ρεμούλας και να πάρει ο λαός επιτέλους τη ζωή του στα χέρια του, αυτήν την ώρα ένα δυναμικό κομμάτι της Αριστεράς επέλεξε όχι απλώς να αποστρατευτεί, αλλά να συστρατευτεί με τους εχθρούς του λαού. Κρίμα.

Το Όχι, λοιπόν, που έγινε Ναι αποτελεί μια διανοητική λαθροχειρία, που αναπαράγουν τόσο οι… αριστερότεροι όσο και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε αγαστή σύμπλευση με τα αμαρτωλά ΜΜΕ, καθώς βλέπουν το τρένο να τρέχει χωρίς αυτούς. Λυπάμαι να το πω, αλλά «το Όχι που έγινε Ναι» είναι μια μεγάλη ανοησία. Ας βρουν, λοιπόν, κάτι άλλο όσοι θέλουν να πλήξουν αυτήν την κυβέρνηση.

ΥΓ.: Η Ευρώπη παρουσιάζει συμπτώματα αποσύνθεσης. Δεν είναι αυτό που περιμέναμε και ευχόμασταν για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά, πού ξέρεις; «Ουδέν κακόν αμιγές καλού»!

* Ο Αντώνης Σαχπεκίδης είναι φιλόλογος – συγγραφέας

One thought

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.