ΤΡΟΧΑΙΑ: «Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και έπρεπε να συνεχίσω εφημερία όσο ήταν στον νεκροθάλαμο » της Spark D’ Ark

«Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και έπρεπε να συνεχίσω εφημερία όσο ήταν στον νεκροθάλαμο και να ειδοποιήσω τους δικούς του να μην τον περιμένουν»

Spark D’ Ark @SparkDArk1
12:39 π.μ. · 4 Ιουλ 2020·

Βασική μου αρχή είναι ότι δεν μπλέκω την ζωή μου εκτός τουϊτα με το τουϊτα και για αυτό έχω ένα όνομα ό,τι να ‘ναι, μία φωτό ό,τι να ‘ναι και μπαίνω να σπάσω πλάκα με ζώδια και λοιπές βλακείες αλλά βλέπω ότι δεν ξέρουμε βασικά πράγματα. Πάμε κατεβατό το λεπόν ΤΡΟΧΑΙΑ.

Η δουλειά μου είναι ιατρός και έχω κάνει χειρουργική ειδικότητα. Στην Ελληνική πραγματικότητα της επαρχίας αυτό σημαίνει ότι έχω ξεκινήσει με γενική χειρουργική που για τα μικρά επαρχιακά νοσοκομεία σημαίνει εφημερία ΤΟΜΕΑ στα ΤΕΠ. Θα σας πω εγώ τα τροχαία όπως τα έχω ζήσει…

Παρασκευή & Σάββατο βράδυ ήταν οι ώρες των τροχαίων. Παρασκευή μεσημέρι διώχναμε όσους μπορούσαμε με εξιτήριο γιατί ήταν ΝΟΜΟΣ ότι θα ‘ρθουν τροχαία και το μόνο που ελπίζαμε ήταν να μην έρθουν νεκροί. Σε ένα μικρό νοσοκομείο, όπου ξέρεις ότι αν βρεθεί κρεββάτι στην ΜΕΘ είναι ώρες διακομιδής μακριά και αυτό αφού πλακωθείς γιατί ΔΕΝ υπάρχουν άδεια κρεββάτια &έπρεπε να βρίζεσαι με έναν άνθρωπο που δεν ξέρεις για να βγάλει από το κρεββάτι της ΜΕΘ ένα παππούδι με εγκεφαλικό για να δεχτεί το πιτσιρίκι που στούκαρε σε κόντρες ή τον μεθυσμένο που έφυγε στη στροφη

Θα σας τα πω σαν χειρουργός στο ΤΕΠ όπως τα έχω ζήσει. Έχω δει τα πάντα. Αίματα παντού. Σπασμένα και ανοιχτά κεφάλια, σπασμένο κάθε κόκκαλο που μπορείτε να φανταστείτε. Πράγματα που θα σόκαραν για μια ζωή τον κάθε άσχετο που θα τα έβλεπε ξαφνικά και δεν θα το ξεπερνούσε ποτέ…

Αυτά μετά από ένα ορισμένο σημείο τα ξεπερνάς.Τα κοιτάς και υπολογίζεις πιθανότητες επιβίωσης και αρχίζεις να παλεύεις με τον χρόνο για να τον σταθεροποιήσεις να του δώσεις μία ευκαιρία. Γίνεται αντανακλαστικό το να βλέπεις κάποιον κομμάτια και να αρχίζεις να λες ποίημα τι πρέπει να κάνεις. Ξέρετε τι είναι το πιο τρομακτικό από όλα; Όταν έχεις ένα πιτσιρίκι μπροστά σου και είναι νεκρό γιατί όσα και αν έχεις διαβάσει, όσα και αν προσπάθησες, πέθανε και δεν έχεις στοιχεία, δεν ξέρεις τίποτα και φωνάζεις 1-1 όλους όσους είναι στο μικρό νοσοκομείο να δεις αν τον ξέρει κάποιος, αν τον αναγνωρίζει… και να έρχονται, όπως έρχονται κάθε φορά, με σφιγμένα δόντια, ελπίζοντας κάθε ένας χωριστά να μην τον αναγνωρίσει.. μέχρι που κάποιος τον αναγνωρίζει και πρέπει να πάρει τηλέφωνο.. και ποτέ δεν λέμε από το τηλέφωνο ότι ο άνθρωπος είναι ήδη νεκρός, λέμε ότι είναι στο νοσοκομείο και πρέπει να έρθουν.

ΤΡΟΧΑΙΟ

Και πάντοτε το καταλαβαίνουν και ουρλιάζουν έξω από μια κλειστή πόρτα… και λένε.. αφήστε με να τον προλάβω ζωντανό να του πω αντίο.. και εσύ είσαι πίσω από την πόρτα και ήδη ξέρεις ότι δεν πρόλαβαν και δεν μπορεί να κάνεις τίποτα.. όσα χρόνια και αν έχεις διαβάσει, όσο και αν προσπάθησες.. όσο και αν προσπάθησαν όλοι… έχεις ένα πιτσιρίκι με το παπί χωρίς κράνος, έχεις έναν δίμετρο με μία γαμάτη μηχανή, έχεις έναν μεθυσμένο που γλεντούσε και πίστευε ότι μπορούσε να οδηγήσει πίσω…και είναι εκεί… και οι δικοί του ουρλιάζουν έξω… και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.. γιατί κάθε ένας από αυτούς τους αγνώστους που ακόμα δεν έχεις όλα τα στοιχεία να συμπληρώσεις το πιστοποιητικό θανάτου, είχε όνομα, είχε οικογένεια, είχε ζωή να ζήσει, πράγματα που δεν πρόλαβε να ζήσει.

ΤΡΟΧΑΙΟ

Και δεν θα τα ζήσει ποτέ γιατί είτε ο ίδιος έκανε κάποια μαλακία, είτε γιατί κάποιος άλλος έκανε την μαλακία και την πλήρωσε αυτός… έχω δει 15χρονο, να το έχει χτυπήσει μηχανάκι, να λέμε την γλίτωσε με ένα κατάγμα.. και να αρχίζει ξαφνικά να λέει μαλακίες που σήμαινε εγκεφαλική βλάβη και να το χάνουμε μέσα από τα χέρια μας… το 15χρονο πήγαινε με την τσάντα του στο σχολείο και το χτύπησε ένα μηχανάκι από απροσεξία… και το 15χρονο πέθανε λίγο αργότερα… έλα και πες το εσύ στον γονιό που το έστελνε στο σχολείο τα πώς και τα γιατί…

ΤΡΟΧΑΙΟ

Και ξέρετε τι φοβόμαστε περισσότερο από όλα… ότι κάποια στιγμή στα ΤΕΠ θα έρθει κάποιος δικός μας και δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα… και έχει συμβεί σε συνάδελφο να τον φωνάξουν να διασωληνώσει σε τροχαίο.. και κατεβαίνει σούμπιτος να διασωληνώσει.. διασωληνώνει και λέει και ο δίπλα;

Η δίπλα είναι νεκρή του λένε, δεν γίνεται τίποτα.. και σηκώνει το σεντόνι… αυτός που διασωλήνωσε και έσωσε εκείνη την στιγμή ήταν αυτός που είχε προκαλέσει το τροχαίο… η νεκρή ήταν η γυναίκα του, που ερχόταν να του κάνει έκπληξη και πεθανε ακαριαια. Μπορείτε να φανταστείτε το σοκ του; Η μηχανή και το αυτοκίνητο δεν είναι παιχνίδια. Σκοτώνουν. Και αν κάποιος το παίζει yolo και δεν καταλαβαίνει, ας σκεφτεί ότι μπορεί να μην πάει ο ίδιος σκαστός αλλά μπορεί να σκοτώσει κάποιον άλλον και μετά να πρέπει να ζήσει με αυτό. Μακάρι κανείς να μην μάθει από ίδια εμπειρία τι είναι να χάσεις άνθρωπο σε τροχαίο. Δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου.

ΤΡΟΧΑΙΟ

Πριν 15 χρόνια μου έφεραν κομμάτια δικό μου άνθρωπο και έλεγα τα στοιχεία και μου λένε «Καλά μιλάει;» και τους λέω «τον ξέρω» και πήγαν να με βγάλουν σηκωτή έξω γιατί το να αντιμετωπίζεις δικό σου άνθρωπο σε τροχαίο και μάλιστα άνθρωπο που είναι σίγουρο ότι θα πεθάνει γιατί ό,τι και να κάνεις, το ξέρεις ότι δεν είναι αρκετό…Είναι κάτι που σε σημαδεύει για μια ζωή… 15 χρόνια μετά και ακόμα μπορώ να πω κάθε στιγμή δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο.. έχω ξεχάσει χιλιάδες άλλα πράγματα αλλά όχι αυτό… το να είμαι εκεί και να μην μπορώ να κάνω τίποτα και να πεθαίνει μπροστά μου σε αφόρητους πόνους… και ήταν ο καλύτερος οδηγός που έχω συναντήσει που είχε την ατυχία να του βγει κάθετα άλλος και να τον καρφώσει στην πόρτα του οδηγού… και αυτός είχε ξανασκοτώσει σε τροχαίο και του είχαν ξαναδώσει το δίπλωμα… και σκότωσε ξανά σε τροχαίο, δεύτερη φορά… και όσα και αν ήξερα, όσα χρόνια και αν είχα διαβάσει, όσα 20αρια και αν είχα χτυπήσει, όσα και αν είχα προσπαθήσει, δεν είχαν κανένα νόημα γιατί δεν του είχε αφήσει ούτε ένα κόκκαλο που να μην του είχε σπάσει και να μην έχει διαλύσει όλα του τα όργανα και τον έβλεπα να πεθαίνει χωρίς να πάρει ούτε ανάσα και να παλεύει να πάρει ανάσα… και ήμουν με την στολή και όλα κομπλε.. και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα… και μετά έπρεπε να συνεχίσω την εφημερία, όσο ήταν στον νεκροθάλαμο… και να ειδοποιήσω τους δικούς του, να μην τον περιμένουν γιατί ήταν ήδη νεκρός…

w29-103457w05231115troxaiotzipastyn

Και θεωρείτε ότι είναι μαγκιά να γκαζώνετε… εκεί που δούλευα.. πιο πέρα ήταν ένα σκυλάδικο… στο σκυλάδικο είχε μία απότομη στροφή και πάνω σε αυτή είχε μία ελιά… εκεί καρφώνονταν και σκοτώνονταν ΚΑΘΕ σαββατοκυριακο τουλάχιστον ένας μεθυσμένος φεύγοντας ντίρλα από το ξενυχτάδικο. Όλοι το ξέρανε ότι καρφώνονταν στην ελιά και πάντα ήταν η κόντρα ποιος θα πάρει την στροφή ντίρλα με την μεγαλύτερη ταχύτητα. Το ήξερα ότι πέθαινε κόσμος και παρόλα αυτά αυτή η γαμημένη ελιά ήταν η κόντρα κάθε μεθυσμένου κάγκουρα… και ΚΑΘΕ σαββατοκυριακο είχαμε τουλάχιστον έναν νεκρό εκεί.. και συνέχιζαν… το πώς συνέχιζαν δεν το κατάλαβα ποτέ αλλά ήταν γεγονός, νομοτέλεια των ΤΕΠ ότι κάποιος ντίρλα θα πέθαινε ξανά και ξανά…έχω πάει ώρες διακομιδές για ένα κρεββάτι ΜΕΘ αφού έχουμε βριστεί για ώρες για να μας δώσουν το κρεββάτι γιατί δεν έχουμε… για να κερδίσει κάποιος χρόνο έστω και αν είναι για να του πουν αντίο οι δικοί του…

troxaio-51-1-2-1-10

Εχω κάνει με άνθρωπο διακομιδές και ήταν εξαιρετικό οδηγός…αρραβωνιάζεται, ετοιμάζει το σπίτι για το γάμο και πάει με την μέλλουσα γυναίκα του να διαλέξουν κάτι για το σπίτι.. και τους πετάγεται ένας γκαζωτός από το αντίθετο ρεύμα και τους κάνει χαλκομανία.. και πάει ασθενοφόρο πάλι με αγνώστων στοιχείων οδηγία να τους πάρει… και δεν αναγνωρίζονταν.. και όπως προσπαθούν να τους ανασύρουν.. αναγνωρίζουν οι διασώστες τα παππούτσια του, που ήταν χαρακτηριστικά και ιδιαίτερο μοντέλο και συνειδητοποιούν ότι μαζεύουν νεκρό τον συνάδελφό τους… γιατί μέρα μεσημέρι ο γκαζιάρης πέρασε στο αντίθετο ρεύμα και τους σκότωσε φανταστείτε ότι είστε στον πόλεμο.

Αυτό είναι τα τροχαία. ένας πόλεμος που ενώ σας τον λένε όλοι, αρνείστε να το πιστέψετε γιατί πιστεύετε ότι αυτά συμβαίνουν στους άλλους…

3542847

Είχα συνάδελφο που ήταν στο τροχαίο στα Τέμπη με τα παιδιά.. χρόνια μετά και δεν το είχε ξεπεράσει ότι είχε ζήσει με τα παιδιά που έφερναν το ένα πίσω από το άλλο και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα…

Το τραγούδι με τον κουρσάρο πιθανώς να το έχετε ακούσει… ένας πρώην μου ήταν στην ομάδα αυτήν για την οποία γράφτηκε ο κουρσάρος… ένα μάτσο παιδιά με μηχανές που έκαναν κόντρες στην παραλιακή, παραβιάζοντας σκοπίμως κόκκινα φανάρια, παίζοντας την ζωή τους κορώνα-γράμματα…ο ίδιος από παρανοϊκή κωλοφαρδία δεν σκοτώθηκε αλλά ποτέ δεν μπορούσε να πει με ακρίβεια πόσους από τους φίλους του είδα να πεθαίνουν στην ασφαλτο γιατί προφανώς οι περισσότεροι σκοτώθηκαν σε αυτές τις κόντρες… μία μαλακία και μισή ήταν, που όσοι δεν σκοτώθηκαν εκεί στην άσφαλτο ή από την ηρωϊνη αν ήταν και χρήστες… έκοψαν κάθε σχέση για να μην θυμούνται τι έζησαν και τι είχαν δει με τα μάτια τους..και ποτέ δεν το ξεπέρασαν σαν τους στρατιώτες που δεν επιστρέφουν ποτέ από την μάχη… σκεφτείτε το… θα έχετε ακούσει το τραγούδι του κουρσάρου.. είδατε ποτέ κάποιον να δίνει συνέντευξη οπουδήποτε και να λέει.. εγώ ήμουν στην ομάδα; ελάτε να σας τα πω;.. δεν σας έκανε ποτέ εντύπωση που κανένας από τους κουρσάρους δεν μίλησε για τις κόντρες;

3569859

Είναι γιατί από ένα σημείο και μετά δεν την πάλευε το μυαλό τους με το ότι έβλεπαν τον ένα μετά τον άλλον τους φίλους τους να πεθαίνουν πάνω στην άσφαλτο και να μην μπορούν να κάνουν τίποτα… αυτές είναι οι πραγματικές κόντρες του κουρσάρου όχι τα καγκουρικα του σινεμά που βλέπετε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.