[ΠΟΙΗΜΑ] Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Κ.Καβάφης

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

ποιήματα 1919-1933

Advertisements

…και η ζωή γιατί να είναι τόσο τραγική ;

…και η ζωή γιατί να είναι τόσο τραγική ;;

Γιατί να φοβάσαι να αγαπήσεις ;;

να διστάζεις να δοθείς;;;

να το σκέφτεσαι να συνδεθείς ;;

Όσο πιο δυνατή η αγάπη , τόσο περισσότερο πονάει ο χωρισμός.

Όσο πιο βαθιά είναι τα αισθήματα , τόσο πιο πολύ πληγώνει ο πόνος.

Αλήθεια γιατί ;

π.Νικόλαος Χατζηνικολάου

Καί τ’ είσαι, άνθρωπε μωρέ…

vladimir-kush.

Καί τ’ είσαι, άνθρωπε μωρέ…

Καί τ’ είσαι, άνθρωπε μωρέ, πού φλυαρείς έμπρός μου,

άν μέ τά ζώα τά λοιπά παραβληθείς του κόσμου ;

Έχεις τήν χαίτη λιονταριού καί τό κεντρί τής σφήκας ;

Έχεις πτερά τού παγονιού καί τής στρουθοκαμήλου,

ή του προβάτου τό μαλλί, τό γάλα τής κατσίκας,

τά δόντια τού έλέφαντος, τό στόμα κροκοδείλου ;

Έχεις τό χιλιμίντρισμα έκείνο τής φοράδας ;

Έχεις λαγού περπατησιά καί κάβουρα ποδάρια,

ή τού ξιφία τήν ουρά, ή κάν τής σουσουράδας,

ή κάν τής πίννας τό φαγί καί τά μαργαριτάρια ;

Έχεις άφτιά τού γαϊδουριού, τίς κουκουβάγιας μάτι,

ή τής χελώνας τό καυκί καί τζίτζικα λαρύγγι,

κι οπόταν θέλεις ήμπορείς, βρέ άνθρωπε σακάτη,

νά βγάλεις άπό μέσα σου ίπποποτάμου ξύγγι;

Μπορείς νά πέσεις στό νερό άπό ψηλά σάν γλάρος

καί τό μακρύ τό ράμφος σου μαρίδες νά ρουφήσει;

Μπορείς καί σύ ν’ άλατισθείς καθώς ό μπακαλιάρος

κι άπό τ’ άλάτι τό πολύ νά γίνεις στοκοφίσι:

Μπορείς σκουλήκι έν ταυτώ καί πεταλούδα νάσαι

κι άπό τό σάλιο σου νά βγει μεταξωτή λουρίδα,

ή, όπερ σπουδαιότερον, μπορείς ν’ άποκοιμάσαι

μ’ ένα ποδάρι κρεμαστός καθώς τή νυχτερίδα;

Μπορείς νά ζείς χωρίς βρακιά, παπούτσια καί φωκόλα,

ή τρία κάν πηδήματα νά κάνεις σά ζαρκάδι ;

Μπορεί άπό τά σπλάχνα σου νά έβγει καμιά κόλλα,

χαβιάρι, αύγοτάραχο ή τής μουρούνας λάδι;

Μπορεί άπό τό δέρμα σου νά δούμε μιά διφθέρα,

σαμούρια, γούνες, στρώματα, παπλώματα, καπότες ;

Μπορείς καθώς τόν κόκκορα μονάχα σέ μιά μέρα

να χωρατεύεις μ’ έκατό τριάντα πέντε κόττες ;

Μπορείς καί σύ νά χώνεσαι στίς τρύπες σάν ποντίκι,

ή νά πετάς σάν κότσυφας, σάν σπίνος, σάν ορτύκι;

Μπορείς ποτέ τά όσα τρως, βρέ άνθρωπε τεμπέλη,

νά τά μασάς σάν μέλισσα καί νά τά βγάζεις μέλι:

Ου! νά χαθείς κηφηναριό!.. Στών μελισσών τό σμήνος

έσύ ζηλεύεις μοναχά τήν θέσιν του κηφήνος,

και θέλεις πάντα χάρισμα νά τρώεις στήν κυψέλην,

όπόταν είσαι μάλιστα γιγαντομάχος Έλλην.

Μέ όλη τήν σοφίαν σου, τήν τόσον πνευματώδη,

δέν ήμπορείς στά σύννεφα και μιά φωλιά νά κτίσεις,

μηδέ νά βγάλεις κέρατα σάν τράγος ή σάν βόδι,

καί μοναχά ώς σύζυγος μπορεί νά τ’ άποκτήσεις.

Ό,τι μικρόν καί άφανές ή πτέρνα σου πατεί

γελά μέ τά καμώματα τής λογικής άγέλης,

κι άν πείς κ’ εις  ένα μύρμηκα στόν κόσμον τί ζητεί,

θά σ’ άπαντήσει αύθαδώς: «-Άμέ καί σύ τί θέλεις;»

Ένα κουνούπι ζωηρό εκάθησε μιά μέρα

σ’ ένός βοδιού τό κέρατο κ’ έσφύριζ’ εκεί πέρα

κ’ είπε τό βόδι μέ ψυχρόν Εγγλέζου χαρακτήρα:

«-Καί όταν ήλθες κ’ έφυγες χαμπάρι δέν σέ πήρα.»

Άν ήμπορείς, βρέ άνθρωπε, πές του καί σύ αυτά,

όταν στ’ άφτιά σου νηστικό σφυρίζοντας πετά

μέ σφύριγμα καί δάγκωμα κακά σέ ξημερώνει,

άν δέν σκεφθείς δελτάριον ν’ άνάψεις Ζαμπιρόνι.

Βλέπεις αύτόν τόν μπούρμπουλα, τόν άφανή στό χώμα,

πού μέ τά πόδια του κυλά τήν μιά καί άλλη βρόμα ;

Μεγάλης έτυχε ποτέ στήν Αίγυπτον λατρείας,

ώς του Ήλίου σύμβολον, δυνάμεως κι άνδρείας.

Καί ύστερα κορδώνεσαι καί θεωρείς ώς δώρον

Και το μυαλό της κεφαλής και το μυαλό της ράχης,

Συ, του Δαρβίνου η μαϊμού, συ δίπουν μαστοφόρον,

Συ, άνθρωπε θαυμάσιε, που κακό ψόφο νάχεις!

 Γ. Σουρή !

Αφιερωμένο σε Γιωργάκηδες, Βενιζέλους, Παπακων/νου, Στουρνάρηδες και λοιπούς της ίδιας μνημονιακής πολιτικής νοοτροπίας της

Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

«καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ’ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ.» Ματθαίου κα’ 19

O φοβος κατά Αριστοτέλη

aristoteles ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

“Αν λοιπόν o φόβος προκύπτει από την προσδοκία ότι θα πάθουμε κάποια συμφορά, είναι φανερό ότι κανείς από εκείνους πού νομίζουν ότι δεν πρόκειται να πάθουν κανένα κακό, δε φοβάται. Και δεν φοβούνται ούτε αυτά πού νομίζουν ότι δεν πρόκειται να πάθουν, ούτε εκείνους από τούς οποίους δεν νομίζουν ότι θα τα πάθουν, και ούτε και τότε φοβούνται, όταν δεν νομίζουν ότι πρόκειται να πάθουν τίποτε. Συνάγεται λοιπόν ότι κατ’ ανάγκη φοβούνται εκείνοι πού νομίζουν ότι κάτι θα πάθουν, και τα πρόσωπα από τα όποια φοβούνται ότι θα το πάθουν, και αυτά πού θα πάθουν, και το χρόνο πού θα το πάθουν.
Και δέν πιστεύουν ότι θά πάθουν τίποτε εκείνοι πού βρίσκονται σε μεγάλη ευτυχία η νομίζουν δτι βρίσκονται σε μεγάλη ευτυχία, για αυτό είναι και αυθάδεις και αλαζονικοί και θρασείς (και τέτοιους κάνει τούς ανθρώπους ό πλούτος, ή σωματική δύναμις, οί πολλοί φίλοι, ή κοινωνική επιρροή). Επίσης δεν φοβούνται αυτοί πού νομίζουν ότι έχουν πάθει ήδη τα πάνδεινα καί βλέπουν μέ ψυχρή αδιαφορία το μέλλον, σάν αυτούς πού είναι καταδικασμένοι στο θάνατο μέ άποτυμπανισμό. ’Αλλά πρέπει να υπάρχει κάποια ελπίδα σωτηρίας από την αγωνία τού φόβου. Απόδειξις είναι το γεγονός ότι ο φόβος κάνει τούς ανθρώπους να σκέπτονται, γιατί βέβαια κανείς δεν σκέπτεται τα ανέλπιστα.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΡΗΤΟΡΙΚΗ, 1383α

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος:»Θα μας κυβερνούν πλούσιοι τραπεζίτες 5/2001″

«Θα μας κυβερνούν πλούσιοι τραπεζίτες» 29/5/2001

 

Ποιος, αλήθεια, από εμάς εδώ αδυνατεί να κατανοήσει στα χέρια τίνων θα περάσει ο απόλυτος έλεγχος των media; Μήπως στα χέρια δύο-τριών Αμερικανών επιχειρηματιών; Θα ‘ταν απίστευτα ρομαντική μια τέτοια υπόθεση. Σε ποιον θα περάσει ο έλεγχος της πολιτικής ζωής; Στα χέρια πέντε-δέκα χορηγών των κομμάτων; Αγγίζει τα όρια του γελοίου η ερώτηση. Ποιοι λοιπόν θα είναι αυτοί που θα ελέγχουν τη ζωή; Κάποιοι πλούσιοι τραπεζίτες μήπως; Ας μην τολμήσουμε να απαντήσουμε.

Αλλά ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι το προϊόν μιας παράλληλης δράσης δύο στοιχείων: της ελεύθερης οικονομίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά όλοι οι Ευρωπαίοι κάθε προσπάθεια κατάργησης αυτής της παραλληλίας.

Επιπλέον, πρέπει και πάλι να δούμε την άλλη όψη του νομίσματος: Η παγκοσμιοποίηση θα ανεβάσει στο επίπεδο του Ευρωπαίου τον δυστυχή Ταϊλανδό εργάτη, που τώρα δουλεύει για ένα μικρό κομμάτι ξερό ψωμί, ή, μήπως, θα είναι αποτελεσματικότερη αν κατεβάσει τον Ευρωπαίο σε επίπεδο παρόμοιο με του Ταϊλανδού;

Ελπίζω ότι όλοι θα έχουμε σε κάποιες ώρες μας αναρωτηθεί πού πηγαίνει ένας πολιτισμός όταν αναγορεύει την οικονομική ανάπτυξη σε αυτοσκοπό, δίνοντας της το δικαίωμα να γίνεται βωμός του Μολώχ. Όλοι θα έχουμε αναρωτηθεί πώς μπορεί να ονομάζεται αναπτυξιακή μια οικονομία που δεν υπολογίζει στο κόστος της την καταστροφή του πλανήτη και του ανθρώπου, δηλαδή του περιβάλλοντος και του πολιτισμού.

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (1939-2008)

.
olympia.gr

Το έθνος μας προτίμησε να στερηθή, να πεινάσει, να γυμνωθή

xristodoulos-mikri-gia-mesa34436456

Μόνο εδώ, στη πατρίδα μας, η μέριμνα για τη σωτηρία της ιδιοπροσωπείας μας,

θεωρείται ως αντιευρωπαϊσμός, εθνοκεντρισμός, σκοταδισμός, συντηρητισμός
συχνά δε καταγγέλεται ως οπισθοδρόμηση ή και φασιστική επιβουλή
(…)

Το έθνος μας προτίμησε να στερηθή, να πεινάσει, να γυμνωθή και από περιουσίες και από ιδέες,
αρκεί να μπορέσει να κρατήσει την πίστη του, ζωντανή τη γλώσσα του, παρούσα την ιστορική του μνήμη.

Πλανάται πλάνην οικτράν αυτός που θεωρεί οπισθοδρόμηση την απόφαση ενός έθνους να κρατηθή ζωντανό
και να μην αφήσει να το σαρώσει το ρεύμα της ιστορίας και της παγκοσμιοποίησης,

αυτός που εκλαμβάνει την σωτήρια μέριμνα για αυτοσυντήρηση
και για θωράκιση της ιδιοπροσωπείας του έθνους ως στείρα και άγονη πολιτική.

+Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος
Λόγος εκφωνηθείς στον Άρειο Πάγο-Πνύκα το εσπέρας της 29-6-2000
 
netakias.com
 
Google+

ΟΤΑΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΣΑΣ…

…ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΠΑΤΣΟΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΑΤΣΙ…

…ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΙΧΟΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΡΙΧΝΟΥΜΕ…

…ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ ΘΑ ΤΙΣ ΓΕΥΟΜΑΣΤΕ…

…ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΑΜΕ…ΚΑΙ…

…ΟΤΑΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΣΑΣ…

…ΤΟΤΕ ΠΙΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΤΥΧΕΙ…

…ΕΠΕΙΔΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ..

…ΟΥΤΕ Η ΣΚΕΨΗ ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ…

…ΤΡΕΜΕΤΕ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΖΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ…

από την φίλη Jo

Δ.Ιατρόπουλος: «ΟΧΙ Προδότες!»

 

*ΟΧΙ! Προδότες!

Δ.Ιατρόπουλος

Δεν θα την πάρετε αυτή την πατρίδα,

δεν θα την ξεπουλήσετε,

δεν θα σας κάνουμε το χατίρι,

δεν θα περάσει το σχέδιό σας

να αφελληνίσετε τον τόπο.

*ΟΧΙ! Προδότες!

Δεν θα σας αφήσουμε να μαστουρώσετε

τη νεολαία μας.

Δεν θα επιτρέψουμε τη διάλυση

της χώρας μας,

την κατάργηση της ιστορίας μας,

την κατασυκοφάντηση των ηρώων μας..

*ΟΧΙ! Προδότες!

Δεν θα πεθάνουν αργά-αργά, Ανάγνωση του υπολοίπου