«Αν σας ενοχλούμε, να φύγετε!» της Ζωής Χατζηθωμά

«Έχουμε πάρα πολύ δρόμο ακόμη» είναι το συμπέρασμα από τις χθεσινές συναντήσεις της τρόικας με τον Στουρνάρα, τον Βρούτση και τον Χατζηδάκη για τα νέα μέτρα. Ο δρόμος αυτός, όμως, δεν τελειώνει στην κατάθεση του προϋπολογισμού. Θα πάει πολύ μακριά. Το συμπέρασμα από τις χθεσινές συναντήσεις είναι ότι τα 1,3 έως 1,5 δισ. ευρώ σε «διαρθρωτικά μέτρα», τα οποία εμφάνισε ο Στουρνάρας στους εκπροσώπους των δανειστών, είναι ανέκδοτο. Εξ αρχής δεν υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να γίνουν αποδεκτά μέτρα τα οποία δεν έχουν άμεση ταμιακή απόδοση. Έτσι ο υπουργός Οικονομικών, ο οποίος προ μηνός αναγνώριζε κενό μόλις 500 εκατ. ευρώ – αλήθεια, θυμάται κανείς εκείνο το ανέκδοτο; – τώρα τρέχει πίσω από τους ελεγκτές με 1,5 δισ. στο χέρι, τους παρακαλάει να το δεχτούν και του απαντούν ότι το πακέτο του δεν είναι αξιόπιστο. Επιπλέον του ζητούν να καλύψει από τώρα το κενό και του 2015, έστω και αν αυτή η συζήτηση μπορεί να κρατήσει πολύ ακόμη. Αποτέλεσμα: Η κυβέρνηση, από 0,5 δισ. πρέπει να φτάσει στα 4 δισ. (1,5 για το 2014 και 2,5 για το 2015), και μάλιστα με μέτρα... χωρίς φερετζέ περί βελτίωσης των εισπρακτικών δομών, μείωσης της φοροδιαφυγής και όλα τα άλλα φαιδρά που κάθε λίγο απορρίπτονται με την ίδια συνοπτική διαδικασία από την τρόικα. Άλλωστε τα ίδια και τα ίδια έχουν ακούσει αμέτρητες φορές οι... χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι των δανειστών. Όμως, αν ο Στουρνάρας ήταν έτοιμος να πάρει μέτρα έως μισού δισ., τώρα πώς θα τα φέρει βόλτα με το... οκταπλάσιο ποσό; Μια ακόμη – θεωρητική... – γραμμή άμυνας είναι η υπόσχεση του υπουργείου Οικονομικών ότι, αν ο προϋπολογισμός δεν αποδώσει τα αναμενόμενα, θα φέρει συμπληρωματικά μέτρα τον Απρίλιο. Όμως εν τω μεταξύ, εν μέσω πανικού, η κυβέρνηση σπεύδει να καλύψει σοβαρά κενά, όπως αυτό που προκύπτει από τη μείωση του στόχου για τον φόρο επί των ακινήτων, με νέα μείωση των δημοσίων επενδύσεων κατά 250 εκατ. ευρώ. Εδώ όμως καραδοκούν το ξεβράκωμα και ο εξευτελισμός, καθώς η τρόικα χαρακτηρίζει... αντιαναπτυξιακή την περικοπή των δημοσίων επενδύσεων και απορρίπτει το σχέδιο που προέκυψε από τη διαβούλευση με τους βουλευτές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ! Ο τραγέλαφος γίνεται ακόμη μεγαλύτερος διότι, την ώρα που η κυβέρνηση προκρίνει νέες αντιαναπτυξιακές περικοπές, προσδοκά ότι θα εισπράξει... αυτομάτως πρόσθετα έσοδα 300 εκατ. ευρώ εξαιτίας της ανάπτυξης της οικονομίας. Αν θυμάστε, προβλέπεται ότι από την ύφεση 4% το 2013 θα περάσουμε σε ανάπτυξη 0,6% το 2014. Όμως αυτό είναι δυνατόν να προκύψει με μέτρα τα οποία χαρακτηρίζει αντιαναπτυξιακά ακόμη και η τρόικα; Χλωμό... Μεταξύ μας, πάντως, οποιοσδήποτε κι αν βρισκόταν στη θέση της τρόικας, μάλλον θα τραβούσε τα μαλλιά του με τον κυβερνητικό σχεδιασμό. «Ωραία όλα αυτά, αλλά... κόψτε τις συντάξεις» Μ' αυτά και μ' αυτά, τι απομένει; Να χρεωθούν από την τρόικα ακόμη μεγαλύτερα βάρη οι τομείς της οικονομίας που εποπτεύει το υπουργείο Εργασίας και να επιβληθούν τα γνωστά και μη εξαιρετέα «οριζόντια» μέτρα επί των συντάξεων, τα οποία Σαμαράς, Βενιζέλος και Στουρνάρας ορκίζονται ότι... δεν θα πάρουν. Πέραν αυτών, ασυμφωνία υπάρχει και στην κοινωνική βόμβα των πλειστηριασμών, για τους οποίους η τρόικα άρχισε τη διαπραγμάτευση ζητώντας πλήρη απελευθέρωση. Επιπλέον οι δανειστές φαίνεται πως απορρίπτουν και το «σχέδιο» της ελληνικής κυβέρνησης για την «εκκαθάριση» της αμυντικής βιομηχανίας βάζοντας το δικό τους σκληρότερο και αμεσότερο πλαίσιο. Αν λοιπόν προσθέσουμε έναν τρύπιο προϋπολογισμό, τον φόρο επί των ακινήτων και την άρση απαγόρευσης των πλειστηριασμών, προφανώς τα βάρη είναι τεράστια για τους αδύναμους ώμους μιας πολιτικά εξαντλημένης κυβέρνησης. Τις τελευταίες μέρες τόσο οι διαρροές από το υπουργείο όσο και τα δημοσιογραφικά κανάλια που τις σερβίρουν ανεπεξέργαστες κάνουν λόγο για το πρωτογενές πλεόνασμα και την ισχύ του ως διαπραγματευτικού επιχειρήματος έναντι της τρόικας. Αυτό που «ξεχνούν» να αναφέρουν είναι ότι το πλεόνασμα θα αξιολογηθεί και θα πιστοποιηθεί – άρα θα γίνει αποδεκτό ως προς την επίτευξη και το ύψος του – μετά τη λήξη του οικονομικού έτους 2013, δηλαδή από τον Μάρτιο του 2014 και μετά. Τότε και μόνον τότε θα γίνει πραγματική συζήτηση για τη «βιωσιμότητα» της εξυπηρέτησης του χρέους και τότε θα κριθεί πόσα και ποια επιπλέον μέτρα θα πρέπει να ληφθούν. Τελειώνοντας, μπορούμε να θυμίσουμε ότι, κατά παράδοση, το «Ποντίκι», για πολλά χρόνια, παρακολουθούσε και κατέγραφε τον προϋπολογισμό της Βουλής και ειδικότερα τις δαπάνες για είδη υγιεινής. Κοινώς για το... κωλόχαρτο των εθνοπατέρων. Στις μέρες μας, όμως, θα μπορούσαμε να επεκτείνουμε τον χαρακτηρισμό «κωλόχαρτο» για να περιγράψουμε τον επικείμενο κρατικό προϋπολογισμό. Το πρόβλημα ωστόσο είναι ότι πλέον το κορυφαίο κείμενο της ελληνικής οικονομίας δεν κατατίθεται σε χάρτινη μορφή, αλλά με... στικάκι. Ως εκ τούτου υπάρχει ένα... τεχνικό πρόβλημα ως προς το είδος της χρήσης που θα μπορούσε η τρόικα να επιφυλάξει σε αυτό το συμπίλημα ανεδαφικών προβλέψεων. Αλλά ας είναι. Ας μη βάζουμε κι άλλες σκοτούρες στο κεφάλι μας... topontiki.gr - See more at: http://www.toxwni.gr/blogosfaira/item/8407-to-ethniko-mas-koloxarto?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter#sthash.5PBDiIkF.dpufγράφει η Ζωή Χατζηθωμά

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έχω τη συνήθεια να παρατηρώ βλέμματα και να αφουγκράζομαι ανάσες γύρω μου.

Μου έμεινε κουσούρι από τις πολλές φορές που κρυβόμουν πίσω από την πόρτα της κουζίνας και κατασκόπευα τους γονείς μου, όταν αυτοί νομίζοντας ότι εγώ και ο αδελφός μου έχουμε κοιμηθεί έκαναν λογαριασμούς: ήταν πάντα ανάσες στον ίδιο τόνο και βαριές, τα έξοδα για το σπίτι, τα φροντιστήριά μας και τα ψιλά που πάλευαν να καλύψουν τα πολλά και ο λογαριασμός πάντα έβγαινε λειψός με τις γροθιές και τα χείλη να σφίγγουν.

Τα χρόνια περνούσαν και μεγαλώναμε, όπως και τα έξοδά μας για τις σπουδές. Ο δικός μου πατέρας πορευόταν με το σταυρό στο χέρι και την έγνοια να είμαστε τίμιοι και εργατικοί, φιλήσυχος, αθόρυβος, πολιτικά κάπου στο κέντρο και κάπου στα αριστερά, με το ρομαντισμό τού αφελή πως ο κόσμος θα αλλάξει και θα γίνει καλύτερος… Κέντρο απόκεντρο δηλαδή και μη χειρότερα!

Ο συνάδελφός του πάλι στο ίδιο γραφείο και με τον ίδιο μισθό είχε γίνει πλούσιος με βίλες, κόκκινο γυαλιστερό αυτοκίνητο, με ταξίδια στο εξωτερικό, απαραίτητη γραβατούλα και κασμιρένιο παλτό από μεγάλα πολυκαταστήματα της πρωτεύουσας που επισκεπτόταν οικογενειακώς τα Χριστούγεννα. Ήταν συνδικαλιστής γνωστός και κομματικό στέλεχος, θρασύς κενολόγος και απατεωνίσκος που είχε αναγάγει σε επιστήμη την κλεψιά. Η μάνα μου έβλεπε τη γυναίκα του συναδέλφου πάντα στην τρίχα και να πηγαίνει στο γυμναστήριο, για να διώξει τα παχάκια, ενώ αυτή τη μόνη γυμναστική που ήξερε ήταν να κάνει μπράτσα από το σιδέρωμα και το πλύσιμο!

Ο μάγκας αυτός ήταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, με θαλπωρή την κομματική στέγη και την πεποίθηση ότι ποτέ κανείς δε θα τον πειράξει οτιδήποτε και αν κάνει. Α, δεν είχαμε παράπονο όμως: τα πανάκριβα κρασιά του τα έπινε στην υγειά μας, στη υγεία όλων των κορόιδων. Και το εξοργιστικό είναι πως κανείς ποτέ δε βρέθηκε, κανένας δικαστής και καμία κυβέρνηση να του πει: »Ώπα, ρε φίλε, παρ’το αλλιώς γιατί θα βρεις και θα βρεις άσχημα!».

Τώρα όμως ήρθανε »χρόνοι δίσεκτοι και μήνες οργισμένοι» και ξαφνικά βρέθηκαν κάποιοι απίθανοι τύποι χωρίς γραβάτα και ενοχλούν. Γιατί ελέγχουν, ψάχνουν, θυμίζουν, ξεσκεπάζουν και φέρνουν στο φως σκελετούς κρυμμένους στις ντουλάπες τους. Στην ιδέα, λοιπόν, της δικαιοσύνης, τουλάχιστον στο πρόσωπο του δικού μου πατέρα άρχισε να αχνοφαίνεται ένα χαμόγελο και εμένα μου αρκεί. Είναι η αρχή, είναι κάτι έστω μέσα στο χάος.

Ο κόσμος ασφαλώς είναι πονεμένος, ταλαιπωρημένος και οργισμένος: στη στάση το πρωί για το αστικό, έξω από τράπεζες και σχολεία, φωνάζει για τον ΕΝΦΙΑ, για τη σύνταξη και την ανεργία. Όμως δεν ξεχνά ποιος τον φτωχοποίησε και ποιος τον έβαλε στα μνημόνια, τη στιγμή που δεν είχε ακούσει ποτέ του τον όρο »μνημόνιο». Ενώ τα μόνα υποβρύχια που γνώριζε ήταν αυτά στο καφενείο του χωριού τα καλοκαίρια. Και οι μόνες λίστες αυτές για ψώνια στο σούπερ μάρκετ.

Κανείς μας δεν έχει ξεχάσει το ατελείωτο φαγοπότι των τελευταίων σαράντα χρόνων και κανείς δε δίνει συγχωροχάρτι στις κλεψιές, στα σκάνδαλα, ούτε όμως τρομοκρατείται πλέον από απειλές για απολύσεις και γενικότερη υποβάθμιση της ζωής μας.

Μπορεί να τα χάσαμε όλα, ευτυχώς η λογική μας δεν έχει καταλυθεί, παρά το δηλητήριο της προπαγάνδας, της λάσπης και της μηδενιστικής πολιτικής που αντιτείνεται. Ο κόσμος διψά για δικαιοσύνη και θέλει τη ζωή του πίσω, τα χαμένα του χρόνια πίσω, τα χαμόγελα των παιδιών του πίσω.

Στη σκέψη και μόνο όσων αγαπημένων έφυγαν για πάντα από την κρίση δε θα χαρίσει και δε θα χαριστεί πλέον σε κανέναν, κάθε πράξη ελέγχεται και περνά από την κονίστρα της συνείδησης και της μνήμης.

Και στην τελική φωνάζει με θυμό: Αν σας ενοχλούμε, να φύγετε!

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε κείνους που έληξε άδοξα η ερωτική τους σχέση με την κουτάλα. Κάποτε και οι μεγάλοι έρωτες τελειώνουν, έτσι είναι η ζωή. Και η ζωή δεν είναι κινηματογράφος, μην παραμυθιάζεστε, κυρίως όμως δεν μπορείτε να παραμυθιάσετε κανέναν από μας.

Χαιρετίσματα και σε σένα, πατέρα, και στις αξίες μας και στην υπεραξία που μας έμαθες: να είμαστε Άνθρωποι και κοντά στον άνθρωπο που μας έχει ανάγκη! Ε, όλο και κάτι έμεινε μέσα μας από αυτά που μας έλεγες…

Το παιχνίδι ακόμη παίζεται. Η ζωή μας άλλαξε, καιρός να αλλάξουμε και τη χώρα!

http://edostonoto.blogspot.gr/2016/10/blog-post_261.html?spref=fb

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s