Το κόμπλεξ είναι κόμπλεξ όσα πτυχία κι αν κρέμονται στον τοίχο σου #Alithines_Istories

tumblr_njvtdpi98R1ty3mg0o1_500

Μόρφωση και μαλακίες.
Το κόμπλεξ είναι κόμπλεξ όσα πτυχία κι αν κρέμονται στον τοίχο σου. 

γράφει its-too-dark-here

Ήτανε πρωί. Ήμουν στο λεωφορείο και για μία ακόμη φορά είχα αργήσει στο σχέδιο. Όπως και να είχε όμως απολάμβανα την σαραντάλεπτη διαδρομή όπως κάθε φορά, διαβάζοντας κάποιο βιβλίο.
Κάποια στιγμή κάθεται δίπλα μου μια γυναίκα και μου πιάνει συζήτηση για το βιβλίο στο οποίο είχα πέσει με τα μούτρα.
Θυμάμαι να μου λέει “είμαι καθηγήτρια σε σχολείο” και να απαντάω αμέσως “να φανταστώ φιλόλογος;”
Γέλασε και ξεκίνησε η κουβέντα.
Ήταν από εκείνα τα άτομα που σπάνια θα γνωρίσεις. Έξυπνη, μορφωμένη. Απολάμβανες την συζήτηση μαζί της.
Μετά όμως περάσαμε έξω από το σύνταγμα. Θυμάμαι εκείνη την μέρα είχαν μαζευτεί πολλοί  ομοφυλόφιλοι και φιλιόντουσαν έξω από την Βουλή.
Βλέποντάς με να χαμογελάω πλατιά και να γελάω με τις αντιδράσεις των ανθρώπων που είχαν μαζευτεί, με ρωτάει:
“Μα καλά σου αρέσουν αυτά τα πράγματα;”
“Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους με θάρρος και δύναμη. Είναι άτομα προς μίμηση. Γνωρίζεται πολλούς ανθρώπους που το κάνουν αυτό; Που αγωνίζονται με τέτοιο τρόπο για να είναι με αυτόν που αγαπάνε;“
Εκείνη ξίνισε αηδιασμένη την μούρη της και άρχισε να μουρμουρίζει διάφορα. Καθ όλη την διάρκεια έμεινα σιωπηλή. Δεν ήθελα να τσακωθώ μαζί της..

Μέχρι που πέταξε ένα:
“Με αηδιάζουν”.
Θυμάμαι να γυρνάω αργά και να της λέω: “Κι εμένα με αηδιάζουν άνθρωποι με μυαλά σαν το δικό σας. Επίσης έχω αηδιάσει με τον εαυτό μου που έστω και για μερικά λεπτά, σας συμπάθησα”.
Πάτησα το κουμπί και σηκώθηκα για να κατέβω. Εκείνη ρώτησε γιατί κατεβαίνω εδώ. Της είχα πει που είναι η σχολή μου και απόρησε που κατέβαινα 10 στάσεις πριν.
Της απάντησα πως θα το πάρω με τα πόδια. Πως προτιμώ να περπατήσω μισή ώρα γιατί την σιχαινόμουν.
Θυμάμαι το μισάνοιχτο στόμα της και το σοκαρισμένο ύφος της καθώς και τα γέλια ενός παλικαριού από πίσω.
Εκείνη την μέρα έκανα το χειρότερό μου σχέδιο, κι όταν με ρώτησε ο καθηγητής μου τι μου συμβαίνει και σπάω έτσι τα κάρβουνα πάνω στο χαρτί, απάντησα “δεν είναι τίποτα. Απλά βγάζω την αηδία στο χαρτί. Το επόμενο θα είναι όπως μου έχεις δείξει. Το υπόσχομαι”.
Πήγα να πετάξω το σχέδιο, αλλά εκείνος με σταμάτησε και το πήρε λέγοντάς μου “Κορίτσι μου. Αυτό είναι για κορνιζάρισμα”.

– Μόρφωση και μαλακίες.
Το κόμπλεξ είναι κόμπλεξ όσα πτυχία κι αν κρέμονται στον τοίχο σου.
(via its-too-dark-here)
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.